Λίγα λόγια μπορεί να πει κανείς για το ισόπαλο 0-0 κόντρα στην Ξάνθη μιας και ότι και αν έχει γίνει κατά την διάρκεια του αγώνα ή και πριν αν θέλετε με τις "περίεργες" επιλογές του Αλκαράθ ή ακόμη και τον μη καταλογισμό πέναλτι πάνω στον Γιαννώτα όλα επισκιάζονται από τις 3 τεράστιες ευκαιρίες, με τις 2 από αυτές να είναι σε σχεδόν κενή εστία από ελάχιστη απόσταση. Όταν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες το μόνο που σου μένει είναι να τα βάλεις με τον εαυτό σου και να πεις ευτυχώς που δεν έφαγες και κανα γκολ στην αντεπίθεση όπως είναι ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου.
Αρκετά καλός παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα, είχε διάθεση, ενέργεια και οι παίκτες στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα προσπάθησαν να βγουν μπροστά. Ιδίως στο Β ημίχρονο πολλές φορές κυρίως από την αριστερή πλευρά είδαμε τους Μαργαρίτη, Σουνά και Αγκάνθο να συνδυάζονται ωραία και να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για γκολ. Ένα γκολ που θα μπορούσε πάρα πολύ εύκολα να είχε έρθει αν υπήρχε περισσότερη συγκέντρωση και ψυχραιμία στην τελική προσπάθεια. Τόσο η κοντινή κεφαλιά του Αγκάνθο, όσο και η χαμένη ευκαιρία του Καραγιάννη αλλά και του Τριανταφυλλάκου στο φινάλε της αναμέτρησης μετά την εξαιρετική πάσα του Γιαννώτα ήταν 3 ευκαιρίες που έπρεπε τουλάχιστον μια να καταλήξει στα δίχτυα. Όταν τα χάνεις αυτά όλα τα υπόλοιπα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Η επιστροφή του Πουλίδο σε συνδυασμό με τον καλή παρουσία του Βελλίδη που όσες φορές χρειάστηκε ήταν εκεί ήταν ο βασικός λόγος που ύστερα από 11 παιχνίδια κρατήσαμε το μηδέν στην άμυνα. Τι να το κάνεις όμως όταν δεν μπορείς να σκοράρεις σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι. Μπορεί ο Γιαννώτας να έκανε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του και να εκνεύρισε με τις ενέργειες του αλλά και σήμερα φάνηκε ξεκάθαρα ότι αποτελεί κεφάλαιο για τον ΑΡΗ και ακόμη και στην κακή του μέρα μπορεί να βγάλει γκολ είτε κερδίζοντας πέναλτι που του αρνήθηκε ο Στυλιάρας είτε δίνοντας μισό γκολ στον Τριανταφυλλάκο που δεν μπόρεσε να το κάνει ολόκληρο. Καθυστερημένη η αντίδραση του Αλκαράθ από τον πάγκο όταν είχε φανεί από το 60' και μετά ότι η ομάδα αρχίζει να μένει από δυνάμεις. Μπορεί ο Αγκάνθο παίζοντας τραυματίας να έμεινε από δυνάμεις και κάπως έτσι να δικαιολογείται η αντικατάσταση του αλλά αλλαγή στο 89΄σε ένα τέτοιο παιχνίδι είναι κάτι που ίσως να μην έχουμε ξαναδεί.
Ολοένα και περισσότερο θυμίζει η πορεία του ΑΡΗ εκείνες τις μαύρες χρονιές που πέσαμε κατηγορία. Αδυναμία της ομάδος να πάρει καθοριστικά αποτελέσματα, κυνήγι από διαιτησία και αθλητικούς δικαστές, διοίκηση ανήμπορη να αντιδράσει και να βοηθήσει την ομάδα ουσιαστικά και κόσμος μπερδεμένος που κάθε Κυριακή απογοητεύεται και περισσότερο. Ωραία τα λέμε για νέες "δυνατές" διοικήσεις για να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Φορολογική ενημερότητα πήραμε? Διασυνδέσεις ή τρόποι για να βρεθούν χρηματικοί πόροι και να κάνουμε καμιά μεταγραφή ώστε να ενισχυθεί η ομάδα υπάρχουν ή μόνο λόγια να χαϊδεύουμε αυτιά να κυλήσει η χρονιά και να κάνουμε όλοι μαζί "μπλουμ" παρέα? Και με το ροστερ τι ακριβώς γίνεται? Ξαφνικά μετά από 15 αγωνιστικές αποφασίσαμε να "κρεμάσουμε" μερικούς γιατί δεν είχαν την αναμενόμενη απόδοση? Τουλάχιστον Γκέσιος και Κανούλας είχαν καταφέρει και να στείλουν 2-3 φορές την μπάλα στα δίχτυα...